Jak sprzedawać produkty cyfrowe bez wysyłania każdego pliku ręcznie

Nohemí uczy drugiej klasy podstawówki w Fresnillo i po południu przygotowuje drukowalne broszury do nauki czytania i pisania: 40 stron, $95 za sztukę. Reklamuje je w grupach nauczycielek i do niedawna tak właśnie sprzedawała produkty cyfrowe: ktoś robił przelew, przysyłał jej potwierdzenie na WhatsAppie, a ona odpowiadała plikiem PDF.

Problem w tym, że z porami. Jej klientki kupują w niedzielę wieczorem, gdy planują tydzień, i w poniedziałek przed ósmą rano. O tej porze Nohemí je kolację z dziećmi albo stoi przed 31 dzieciakami. Pewnej niedzieli między dziewiątą a jedenastą dostała czternaście potwierdzeń przelewu; na ostatnie odpowiedziała o pierwszej w nocy, a trzy osoby zdążyły już napisać: „to wysyłasz mi to czy nie?”.

Plik jest ten sam dla wszystkich czternastu osób. Wysłanie go czternaście razy to dokładnie ta praca, którą strona może wykonać sama.

Czym jest produkt cyfrowy?

Produkt cyfrowy to plik, który tworzysz raz, a dostarczasz dowolną liczbę razy: PDF, szablon Excela, paczka ZIP. Nie kończy się i nie wymaga wysyłki — jedyna praca przy każdej sprzedaży to dostarczenie go. Zaliczają się tu broszury Nohemí, szablon wydatków księgowego i edytowalne zaproszenia projektantki.

Na stronie zrobionej w Proyecta te pliki znajdują się w sekcji panelu o nazwie Pliki do pobrania. Każdy ma tytuł, jednolinijkowy opis, kategorię, informację kto może go pobrać i — jeśli jest sprzedawany — cenę.

Akceptowane formaty to PDF, ZIP, Word, Excel, PowerPoint i CSV. Pojedyncze zdjęcia nie są obsługiwane — trzeba je spakować do ZIP-a. Filmy to kurs, nie plik do pobrania.

Czy sprzedając produkty cyfrowe trzeba pobierać opłatę za wszystko?

Nie. To, co darmowe, ludzie sobie przesyłają dalej — i właśnie tą drogą trafiają do ciebie przyszli kupujący. Każdy plik ma swój poziom dostępu, a są cztery:

Za darmo. Pobiera każdy, bez rejestracji.
Wymaga konta. Kto chce go pobrać, musi najpierw się zalogować. Nic nie kosztuje.
Wymaga zakupu. Płaci się raz, a dostęp otwiera się dla tego, kto zapłacił.
Wymaga członkostwa. Otwiera go ten, kto ma aktywne członkostwo na twojej stronie. Dotyczy tylko sytuacji, gdy sprzedajesz członkostwo.

Nohemí wykorzystała trzy z nich. Za darmo — kartka z ważnymi datami października, czyli to, co nauczycielki i tak sobie przesyłają. Z kontem — próbka pięciu stron z broszury do nauki sylab. Na sprzedaż — trzy pełne broszury.

Próbka wymagająca konta ma swój sens: żeby kupić na stronie, i tak trzeba się zalogować. Nauczycielka, która zalogowała się po próbkę, jest już o jedno kliknięcie od kupienia całości.

Gdzie wgrywasz plik, który sprzedajesz?

W polu Chroniony plik, nie w polu Plik. Oba znajdują się w tym samym wpisie, ale chroni tylko jedno z nich.

To, co wgrasz w polu „Plik”, ma publiczny adres: kto zna ten adres, ten go otworzy, zapłacił czy nie. Do treści darmowych pasuje to idealnie. To, co wgrasz w polu „Chroniony plik”, nie ma adresu — strona dostarcza go wyłącznie temu, komu sprawdzi, że zapłacił.

Stąd wynikają dwie zasady:

„Wymaga konta” to nie kłódka. Ukrywa przycisk, dopóki osoba się nie zaloguje, ale sam plik trafia do pola publicznego. Nigdy nie umieszczaj tam czegoś, co sprzedajesz.
Jeśli zaznaczysz „Wymaga zakupu”, a plik wgrasz w niewłaściwe pole, panel ostrzeże cię na liście: Plik jest publiczny: wgraj go w polu „Chroniony plik”.

Co się dzieje, gdy ktoś kupuje?

Strona pobiera opłatę i dostarcza plik bez twojego udziału. Osobie niezalogowanej przycisk mówi „Zaloguj się, aby kupić”; po zalogowaniu zmienia się na „Kup” i prowadzi prosto do płatności, bez koszyka. Gdy tylko płatność przejdzie, ten sam przycisk zmienia się na „Pobierz”.

Za każdym razem, gdy ktoś go kliknie, strona sprawdza, czy ta osoba rzeczywiście kupiła plik, i wysyła link ważny przez sześć godzin. Jeśli ten link zostanie przesłany dalej, zadziała jeszcze przez kilka godzin, a potem przestanie się otwierać. Osoba, która naprawdę zapłaciła, nic na tym nie traci: wraca, kiedy chce, klika ponownie „Pobierz” i dostaje nowy link. W swoim koncie widzi też listę „Moje zakupy cyfrowe”.

Jeśli komuś zwrócisz pieniądze, dostęp zamyka się razem ze zwrotem.

Dla Nohemí to cała niedziela: czternaście osób płaci i pobiera swoją broszurę, podczas gdy ona je kolację.

Dlaczego nie pojawia się przycisk zakupu?

Bo brakuje chronionego pliku albo brakuje ceny. Strona nie pokazuje przycisku zakupu, którego nie mogłaby zrealizować, więc sprawdź te dwie rzeczy:

Brak chronionego pliku. W panelu wpis pokazuje „Brak pliku”. Wgraj go, a przycisk się pojawi.
Brak ceny. Plik oznaczony jako „Wymaga zakupu” z pustą ceną się nie sprzedaje.

W obu przypadkach tytuł i opis widać na stronie, więc z zewnątrz wszystko wygląda w porządku. Po publikacji wejdź na stronę jako klient i sprawdź, czy każdy płatny plik ma swój przycisk.

Co pobierają ludzie, zanim wgrasz swoje pliki?

Przykładowy plik PDF, i to tylko w przypadku pozycji darmowych oraz tych wymagających konta. Gdy strona zostaje opublikowana, te wpisy od razu coś udostępniają do pobrania: PDF złożony z tytułu, opisu i treści wpisu.

Dzięki temu strona nie wystartuje z martwymi przyciskami, ale to nie są twoje materiały. W panelu te pozycje, które nadal mają przykładowy plik, pokazują „Brak pliku” — wgraj swój do każdej z nich, zanim udostępnisz link w jakiejkolwiek grupie.

Pozycje na sprzedaż nie mają przykładowego pliku. Nie dostarczają niczego, dopóki nie wgrasz chronionego pliku.

Czego strona nie może powstrzymać?

Tego, że ktoś prześle dalej już pobrany plik. To ograniczenie sprzedaży produktów cyfrowych wszędzie: strona zamyka link, ale PDF, który już jest w czyimś telefonie, da się wysłać przez WhatsAppa tak samo jak zwykłe zdjęcie.

Nohemí już to przeżyła: nauczycielka z innej szkoły napisała do niej z prośbą o „kolejną broszurę”, a pierwszej od niej nigdy nie kupiła. Dostała ją w grupie swojej strefy szkolnej.

To, co naprawdę zależy od ciebie:

Cena, za którą nie szkoda zapłacić. Przy $95 szybciej jest kupić plik, niż chodzić i wyżebrywać go od kogoś.
Twoje imię na każdej stronie. Nie tylko na okładce — na dole każdej kartki, razem z adresem twojej strony. Ta nauczycielka znalazła Nohemí właśnie dlatego, że kartka to mówiła.

Zanim wgrasz swój pierwszy plik, zrób ten test

Otwórz PDF, który sprzedajesz najlepiej, na którejś ze środkowych stron — na przykład 17. Gdyby ktoś dostał wyłącznie tę jedną stronę, czy wiedziałby, czyja to praca i gdzie kupić resztę? Jeśli nie, popraw to, zanim wgrasz plik.

Potem opisz to w Proyecta dosłownie tak: „strona do sprzedaży moich drukowalnych broszur dla drugiej klasy podstawówki: darmowa kartka z ważnymi datami, pięciostronicowa próbka wymagająca konta i trzy broszury po $95, płatne kartą i do pobrania od razu”.

Po publikacji wejdź do sekcji Pliki do pobrania w swoim panelu, wgraj każdy plik w odpowiednie pole i sprawdź, czy każdy wpis ma dostęp i cenę, o jakie prosiłeś. Resztą — pobieraniem opłaty, dostarczaniem i ponownym dostarczaniem — zajmuje się strona. Zacznij na proyecta.dev.