وب‌سایت چاپخانه، آنچه از مشتری برای شروع کار لازم داری را منتشر کن
یک چاپخانه نمی‌تواند قیمتی بدهد مگر اینکه مشتری اندازه، تعداد، فرمت فایل و تاریخ تحویل را بگوید. انتشار همین چهار اطلاعات در وب‌سایت، از تکرار آن‌ها در واتساپ برای هر قیمت‌گذاری جلوگیری می‌کند.
هر روز همین را برای رامیرو می‌نویسند: «چقدر می‌شه چند تا بنر؟».
و از همین‌جا شروع می‌شود. چه اندازه‌ای؟ چند تا؟ طراحی را خودت داری یا ما باید انجامش بدهیم؟ فایل را با چه فرمتی داری؟ آیلت (سوراخ فلزی) هم لازم دارد؟ کِی لازمش داری؟ شش سؤال که در دو روز پیام پخش می‌شود، و وقتی بالاخره می‌تواند قیمت بدهد، مشتری بنرها را جای دیگری سفارش داده است.
رامیرو یک چاپخانهٔ کوچک در تیخوانا دارد و حساب کرده که نیمی از صبحش صرف جواب دادن به چیزهایی می‌شود که از قبل از بر است. وب‌سایت چاپخانه همان جایی است که پیش از اینکه مشتری برایت بنویسد، همین شش سؤالی را که امروز در واتساپ می‌پرسی، منتشر می‌کنی.
این همان تفاوت این کسب‌وکار است و دلیلی که وب‌سایت چاپخانه شبیه وب‌سایت یک سالن زیبایی یا یک رستوران نیست: تقریباً همهٔ کسب‌وکارها صفحه‌ای دارند که به سؤالات جواب می‌دهد. صفحهٔ تو، علاوه بر این، باید سؤال هم بپرسد. تو نمی‌توانی کار را شروع کنی تا وقتی مشتری چیزی به تو تحویل دهد.
وب‌سایت یک چاپخانه باید چه چیزی بپرسد؟
باید از قبل همان اطلاعاتی را بخواهد که امروز قطره‌چکانی از واتساپ بیرون می‌کشی: اندازه، تعداد، فایل و تاریخ. اگر این اطلاعات از قبل منتشر شده باشد، مشتری با همهٔ آن‌ها می‌آید، بدون اینکه تو مجبور باشی دنبالش بروی.
این‌طور به آن فکر کن. وقتی کسی رستورانی را جست‌وجو می‌کند، هر چیزی که باید بداند طرف رستوران است: منو، ساعت کار، آدرس. مشتری چیزی جز گرسنگی‌اش ارائه نمی‌دهد.
در چاپخانه نیمی از اطلاعات طرف مشتری است، و همان نیمی است که تو لازم داری. صفحه‌ای که فقط عکس کارهای زیبا نشان می‌دهد، آن نیمه را دقیقاً همان‌جایی که بود باقی می‌گذارد: در واتساپ، قطره‌چکانی.
اگر منتشر کنی که چه چیزی از او می‌خواهی، دو چیز اتفاق می‌افتد. مشتری‌ای که همه‌چیز را از قبل آماده دارد، از همان پیام اول با اطلاعات کامل برایت می‌نویسد. و کسی که آن‌ها را ندارد، خودش متوجه می‌شود، بدون اینکه تو برای دهمین بار این هفته مجبور باشی برایش توضیح بدهی.
یک چاپخانه برای قیمت‌گذاری به چه اطلاعاتی نیاز دارد؟
به چهار مورد نیاز دارد، بدون استثنا: چیست و چه اندازه‌ای دارد، چند قطعه است، فایل با چه فرمتی می‌رسد، و تا کِی لازم است. این‌ها را در بخشی قابل مشاهده بگذار، با این عنوان یا چیزی شبیه آن: «چیزی که برای قیمت‌گذاری به آن نیاز داریم».
- چیست و چه اندازه‌ای دارد. یک بنر ۲×۱ متری با یک بنر ۳×۲ متری فرق دارد. اندازه را بر حسب متر یا سانتی‌متر بخواه، نه «بزرگ».
- چند قطعه. و همان‌جا، حداقل سفارش خودت را هم بگو، اگر داری.
- فایل. با چه فرمتی آن را قبول می‌کنی —PDF، با متن‌های تبدیل‌شده به کرو (curves)، با حاشیهٔ ایمن (رِبیس)— و با چه رزولوشن. این‌جاست سوءتفاهم همیشگی: یکی برایت یک اسکرین‌شات از لوگویش می‌فرستد، گرفته‌شده از فیسبوک، و یک بنر دو متری می‌خواهد. تو از قبل می‌دانی که این چاپ‌شده چه شکلی می‌شود. او نمی‌داند، و وقتی ببیندش از دستت عصبانی می‌شود. نوشتنش روی صفحه —«از یک اسکرین‌شات بنر درست نمی‌شود»— آن تماس را از تو برمی‌دارد.
- تا کِی لازمش دارد. تاریخ دقیق، نه «زودتر».
با همین چهار مورد می‌توانی فوراً جواب بدهی. بدون آن‌ها نمی‌توانی هیچ جوابی بدهی، و این یک‌دندگی تو نیست: قیمت یک بنر به سه مورد از این چهار مورد بستگی دارد.
اگر خواستی، یک ردیف پنجم هم برای نازک‌کاری‌ها اضافه کن: لمینیت، آیلت، قالب‌بُری، تا کردن. در بسیاری از کارها همین ردیف نیمی از هزینه است و همان چیزی است که هیچ‌کس تا آخر کار اسمش را نمی‌آورد.
آیا طراحی در قیمت چاپ حساب می‌شود؟
نه، و نوشتن این موضوع به همین وضوح، لحظهٔ ناخوشایند گفتنش به مشتری‌ای را که قبلاً امیدوار شده از بین می‌برد. خیلی‌ها فکر می‌کنند طراحی هم در قیمت حساب می‌شود، چون «خب شما چاپش می‌کنید» — این گران‌ترین سوءتفاهم این کسب‌وکار است.
با دو ردیف منتشرشده حل می‌شود:
- فایلت را آماده می‌آوری: چاپ می‌کنیم.
- نمی‌آوری: ما طراحی‌اش را انجام می‌دهیم، از $X، با دو دور اصلاحیه.
نوشتن «دو دور اصلاحیه» تو را از مشتری‌ای که نسخهٔ نهم را می‌خواهد نجات می‌دهد. این بی‌ادبی نیست، شفافیت است: هر کسی که قبلاً کاری سفارش داده باشد، می‌داند که اصلاحات بی‌پایان هزینه دارد.
آیا یک چاپخانه باید حداقل سفارش را منتشر کند؟
بله، و منتشر کردنش به‌جای ترساندن مشتری‌ها، در وقت صرفه‌جویی می‌کند. بعضی‌ها از ترس از دست دادن سفارش‌های کوچک این کار را نمی‌کنند، اما در عمل برعکس اتفاق می‌افتد: کسی که ۵ تی‌شرت می‌خواست، بیست دقیقه از وقتت را می‌گرفت و به هر حال می‌رفت، و کسی که ۲۰۰ تا می‌خواهد از حداقل ۵۰ تا نمی‌ترسد.
ساده بنویسش: «تی‌شرت: حداقل ۲۰ عدد. کارت ویزیت: از ۲۵۰ عدد». و اگر استثنا هم قائل می‌شوی، آن را هم بگو —«کمتر از ۲۰ هم می‌شود، با هزینهٔ اضافهٔ آماده‌سازی»— چون این کار یک «نه» را به یک گزینه تبدیل می‌کند.
یک سفارش چاپ چقدر طول می‌کشد؟
به این بستگی دارد که ساعت از کِی شروع به شمارش می‌کند، و همین‌جاست رایج‌ترین اشتباه زمان‌بندی در این کسب‌وکار: مسئله این نیست که تو دیر می‌کنی، مسئله این است که شروع زمان را اشتباه حساب می‌کنی. تو نمی‌توانی وقتی مشتری برایت می‌نویسد شروع کنی. وقتی پروف (نمونهٔ تأیید) را تصویب می‌کند شروع می‌کنی.
همین‌طور که هست منتشرش کن: «۳ روز کاری از زمان تأیید پروف». این‌طور، وقتی کسی دو روز طول می‌دهد تا به ایمیل حاوی پروف جواب بدهد، تأخیر دقیقاً همان‌جایی می‌ماند که واقعاً اتفاق افتاده، نه در کارگاه تو.
و اگر کارهایی داری که همان روز تحویل می‌شوند —کپی، صحافی فنری، کارت ویزیت با تیراژ کم— آن‌ها را در فهرست جداگانهٔ خودشان بگذار. این همان چیزی است که مردم با عجله به دنبالش هستند.
چگونه یک وب‌سایت برای چاپخانه بسازیم؟
لازم نیست کسی را استخدام کنی یا برنامه‌نویسی یاد بگیری: کسب‌وکارت را با همین کلمات توصیف می‌کنی و سایت، منتشرشده و با لینک خودش، آماده می‌شود.
«می‌خواهم یک صفحه برای Impresos Ramiro بسازم، در تیخوانا، محلهٔ Libertad، خیابان Segunda پلاک ۱۱۸. ما بنر، تی‌شرت، کارت ویزیت، صحافی فنری و حروف‌چینی روی وینیل کار می‌کنیم. قیمت‌ها از این حدها: بنر چاپی $180 هر متر مربع، تی‌شرت سیلک‌اسکرین از $95، هزار کارت ویزیت $650. حداقل‌ها: ۲۰ تی‌شرت، ۲۵۰ کارت ویزیت. فایل‌ها را به‌صورت PDF با متن‌های تبدیل‌شده به کرو و حاشیهٔ ایمن ۳ میلی‌متری قبول می‌کنیم؛ اگر فایل نیاورند، طراحی از $450 با دو دور اصلاحیه. زمان: ۳ روز کاری پس از تأیید پروف؛ کپی و صحافی فنری همان روز تحویل می‌شود. ساعت کاری دوشنبه تا جمعه ۹ تا ۷، شنبه ۹ تا ۲. می‌خواهم بخشی باشد که بگوید برای قیمت‌گذاری به چه اطلاعاتی نیاز دارم —اندازه، تعداد، فایل و تاریخ— و دکمهٔ واتساپی که از قبل پیامی با همین چهار سؤال باز کند.»
همین جزئیات آخر از بقیهٔ صفحه ارزشمندتر است: اینکه دکمهٔ واتساپ یک چت خالی باز نکند، بلکه پیامی با همان چهار سؤال از قبل نوشته‌شده. مشتری فقط باید جاهای خالی را پر کند.
چیزهایی که منتشر کردنشان فایده‌ای ندارد
یک کاتالوگ از همه‌چیز. یک چاپخانه تقریباً می‌تواند هر چیزی را چاپ کند، و وسوسهٔ فهرست کردن صد مورد وجود دارد. هیچ‌کس صد مورد را نمی‌خواند. شش یا هشت کاری را بگذار که واقعاً نانت را از آن‌ها درمی‌آوری و با «چیز دیگری هم هست؟ از ما بپرس» تمامش کن.
زمان‌هایی که به تو بستگی ندارد. «تحویل همان روز» خوب به‌نظر می‌رسد تا وقتی مشتری فایل را ساعت ۶ بعدازظهر و با فرمت اشتباه بفرستد. چیزی را وعده بده که کنترلش دست توست.
قیمت کارهایی که باید جداگانه قیمت‌گذاری شوند. نوشتن «بنر از $180 هر متر مربع» یک اطلاعات مفید است. اعلام یک قیمت قطعی برای حروف‌چینی روی وانتی که هنوز ندیده‌ای، دقیقاً همان راهی است که آخرش کمتر از هزینهٔ واقعی‌اش دریافت می‌کنی.
از ده کار آخرت شروع کن
صفحه را با تصور کردن کل کسب‌وکار نساز. واتساپت را باز کن، آخرین ده سفارش واقعی را بررسی کن و از هر کدام سه چیز یادداشت کن: چه بود، چقدر گرفتی، و چه چیزی را باید از مشتری می‌پرسیدی پیش از اینکه بتوانی قیمت بدهی.
همان ستون سوم، به معنای واقعی کلمه، محتوای صفحهٔ توست. از قبل آن را نوشته‌ای، فقط در میان گفت‌وگوها پخش شده است.
وقتی آمادهٔ آن شدی، آن را در Proyecta توصیف کن و منتشرش کن. اگر چیزی اشتباه بود، با کلمات خودت می‌گویی و اصلاح می‌شود — خودت مجبور نیستی چیزی را از نو بسازی.