چطور اضافه‌های سفارش‌های آنلاینت رو بدون جمع کردن دستی حساب کنی
برای حساب کردن اضافه‌های سفارش‌های آنلاینت، گروه‌های گزینه بساز—اندازه، سس‌ها، اضافه‌ها—با قیمتی که هرکدوم اضافه می‌کنه. مشتری انتخاب می‌کنه، صفحه خودش جمع می‌زنه و سفارش با همه‌ی چیزهایی که انتخاب کرده بهت می‌رسه.
برندا در ماتاموروس بال‌مرغ و بی‌استخوان می‌فروشه. جمعه‌ها حدود چهل سفارش از واتس‌اپ می‌گیره و تقریباً هیچ‌کدوم «یه سفارش بی‌استخوان» نیست. می‌شه «20 تیکه، نصف باربیکیو و نصف مانگو هابانرو، با رنچ اضافه و سیب‌زمینی، بدون کرفس». برندا بین سرخ‌کن‌ها تو ذهنش جمع می‌زنه، و بعضی وقت‌ها چیزی از قلم می‌افته. شش سس اضافه‌ی $15 و چهار سفارش سیب‌زمینی $45 که یه شب حساب نشن، می‌شه $270 که مفت داده شده.
وقتی به فکر افتاد سفارش‌ها رو تو صفحه‌ش بگیره، اولین سوالش این بود که وقتی هر مشتری یه‌جور سفارش می‌ده، اضافه‌های سفارش‌های آنلاین چطور حساب می‌شن. جواب کوتاه اینه که تو خودت جمعشون نمی‌زنی. یه بار تعریفشون می‌کنی، با قیمتشون، و صفحه تو هر سفارش خودش حسابشون می‌کنه.
گروه گزینه‌ها یعنی چی؟
گروه گزینه‌ها یه لیست از انتخاب‌هاییه که مشتری روی یه محصول انجام می‌ده—اندازه، سس، چیزی که اضافه یا کم می‌کنه—و هر انتخاب قیمت خودش رو داره، حتی اگه صفر باشه. اگه صفحه‌ی Proyecta ت آنلاین می‌فروشه، این گروه‌ها تو بخشی از پنلت هستن به اسم «گزینه‌ها و اضافه‌ها».
با همین یه شکل، هر چیزی که ازت می‌خوان جا می‌شه:
- یه اضافه‌ی قیمت‌دار. «رنچ اضافه»، +$15.
- یه ترجیح مجانی. «بدون کرفس» همون چیزه با قیمت اضافه‌ی $0. تو صفحه به‌صورت «+$0» نشون داده نمی‌شه: فقط قیمتی نوشته نمی‌شه.
- یه اندازه. گروهی که دقیقاً یه گزینه ازش انتخاب می‌شه و هر گزینه قیمت رو جابه‌جا می‌کنه. «10 تیکه»، $0. «20 تیکه»، +$130.
فقط برای غذا نیست. یه گل‌فروشی از همین برای «کارت دست‌نویس» (+$15) و «تحویل به پذیرش» (مجانی) استفاده می‌کنه.
چطور یه گروه اضافه می‌سازیم؟
هر گروه چهار چیز داره: اسم، حداقل، حداکثر و گزینه‌ها. حداقل و حداکثر همه‌ی چیزهای دیگه رو تعیین می‌کنن؛ دکمه‌ی جداگانه‌ای که بگه «اجباری» وجود نداره.
- اسم: عنوانی که مشتری بالای گزینه‌ها می‌بینه. «سس‌ها»، نه «گروه 2».
- حداقل گزینه‌ها: با 0 گروه اختیاریه؛ با 1 یا بیشتر، اجباریه.
- حداکثر گزینه‌ها: با 1 فقط یکی انتخاب می‌شه؛ با 2 یا بیشتر، تا همون تعداد انتخاب می‌شه.
- گزینه‌ها: هرکدوم با اسم خودش، قیمت اضافه‌ش و یه کلید «موجود».
گروه‌های برندا این‌جوری شدن:
| گروه | حداقل | حداکثر | گزینه‌ها |
|---|---|---|---|
| اندازه | 1 | 1 | 10 تیکه ($0) · 20 تیکه (+$130) |
| سس‌ها | 1 | 2 | باربیکیو · بوفالو · مانگو هابانرو · لیمون‌پپر ($0) |
| اضافه‌ها | 0 | 3 | رنچ اضافه (+$15) · سیب‌زمینی سرخ‌کرده (+$45) · پنیر چدار (+$20) |
| ترجیح‌ها | 0 | 2 | بدون کرفس · سس جدا ($0) |
اون «نصف و نصف»ی که قبلاً تو یه پیام دوم می‌رسید، الان همون حداکثر 2 تو گروه سس‌هاست. یه قانون که از یه دردسر نجاتت می‌ده: حداکثر هیچ‌وقت نمی‌تونه از حداقل کمتر باشه. یه گروه با «حداقل 2، حداکثر 1» هیچ‌جور قابل برآورده شدن نیست و کار نمی‌کنه.
چرا گروه رو یه بار می‌سازیم، نه تو هر غذا؟
چون گروه‌ها مشترکن. برندا از «سس‌ها» هم تو بال‌مرغ استفاده می‌کنه، هم تو بی‌استخوان و هم تو سیب‌زمینی گوه‌ای؛ اگه یه سس تمرهندی اضافه کنه، فقط یه بار ثبتش می‌کنه و تو هر سه جا ظاهر می‌شه. وقتی رنچ بره روی $18، فقط تو یه جا عوضش می‌کنه.
برای همینه که ترتیب مهمه: اول گروه، بعد غذا. تو کارت هر غذا یه فیلد هست که اونم اسمش «گزینه‌ها و اضافه‌ها»ست، و از اونجا از بین گروه‌هایی که از قبل هستن انتخاب می‌کنی؛ از اونجا گروه جدید ساخته نمی‌شه. اگه خالی بذاریش، غذا همون‌طوری که هست فروخته می‌شه.
مشتری وقتی سفارش می‌ده چی می‌بینه؟
هر گروه رو با گزینه‌هاش می‌بینه، و قیمت همون‌طور که کلیک می‌کنه جابه‌جا می‌شه. تو یه گروه «یکی انتخاب کن» فقط می‌تونه یکی رو تیک بزنه؛ تو یه گروه «تا سه‌تا»، وقتی به سه برسه دیگه نمی‌ذاره بیشتر اضافه کنه.
گروه‌های اجباری برچسب «اجباری» دارن، و دکمه‌ی افزودن به سبد فعال نمی‌شه تا مشتری اون‌ها رو انتخاب کنه. برای این‌که کسی رو دکمه‌ای که جواب نمی‌ده کلیک نکنه، بالای دکمه نشون داده می‌شه چی هنوز باید انتخاب بشه.
اضافه‌های سفارش‌های آنلاین رو کی جمع می‌زنه؟
صفحه جمعشون می‌زنه، و موقع پرداخت سرور دوباره با قیمت‌هایی که خودت ثبت کردی جمعشون می‌زنه. مبلغ کل هیچ‌وقت از موبایل مشتری بیرون نمیاد. چیزی که رو صفحه دیده همونیه که ازش حساب می‌شه، و هیچ‌کس نمی‌تونه یه مبلغ کل ساختگی برات بفرسته.
وقتی یه مواد اولیه تموم می‌شه چی‌کار می‌کنی؟
گزینه رو خاموش می‌کنی، نه غذا رو. ساعت نه شب مانگو هابانروی برندا تموم می‌شه: می‌ره تو «گزینه‌ها و اضافه‌ها»، وارد سس‌ها می‌شه و «موجود» رو تو اون گزینه خاموش می‌کنه. تو صفحه هنوز دیده می‌شه، ولی خط‌خورده و غیرقابل‌انتخاب، و بی‌استخوان‌ها با اون سه سس دیگه همچنان فروخته می‌شن.
اگه کسی از قبل تو سبدش داشتتش، تا وقتی اون گزینه توشه پرداخت انجام نمی‌شه. این خیلی بهتره از این‌که پول چیزی رو بگیری که دیگه نمی‌تونی سرو کنی و بعد مجبور بشی پس بدی.
سفارش چطور به آشپزخونه‌ت می‌رسه؟
کامل و همیشه با یه فرمت. تو لیست سفارش‌هات، زیر هر ردیف چیزهایی که مشتری انتخاب کرده نوشته می‌شه، با نقطه از هم جدا، یه چیزی مثل: «20 تیکه · مانگو هابانرو · باربیکیو · رنچ اضافه · سیب‌زمینی سرخ‌کرده · بدون کرفس». اگه به تیمت دسترسی دادی، کسی که پشت بار وایساده هم همین لیست رو می‌بینه.
مبلغی که حساب شده، همراه هر سفارش ذخیره می‌مونه. اگه دوشنبه رنچ رو ببری روی $18، تو سفارش‌های جمعه هنوز نوشته می‌شه که به قیمت $15 حساب شده.
گزینه یا نوع محصول تو کاتالوگت؟
بستگی داره که آیا موجودیشون رو تو انبار حساب می‌کنی یا نه. سایزهای یه تی‌شرت، نوع‌های کاتالوگ هستن، هرکدوم با موجودی خودش. گزینه‌ها تو انبار حساب نمی‌شن: چیزی هستن که مشتری روی محصول انتخاب می‌کنه. اگه چیزی که تموم می‌شه یه قطعه‌ست، نوع محصوله؛ اگه یه مواد اولیه‌ست، گزینه‌ست.
چطور همین هفته داشته باشیش
کسب‌وکارت رو تو Proyecta با یه جمله‌ی کامل توصیف کن: «یه صفحه برای کسب‌وکار بال‌مرغ و بی‌استخوانم تو ماتاموروس، با منو، عکس، سبد خرید برای سفارش آنلاین، پرداخت با کارت یا موقع تحویل، و این‌که تو هر سفارش بشه اندازه، دو سس و اضافه‌ها رو با قیمتشون انتخاب کرد». یه سایت واقعی، منتشرشده، با لینک خودش بیرون میاد. بعد پنلت رو باز می‌کنی، گروه‌هات رو تو «گزینه‌ها و اضافه‌ها» ثبت می‌کنی و به هر غذا اضافه‌شون می‌کنی.
قبل از این‌که چیزی ثبت کنی، سفارش‌های آخرین جمعه رو دربیار و زیر هر چیزی که کسی متفاوت از خودِ غذا خواسته خط بکش. چیزی که تکرار می‌شه، یه گروهه. چیزی که برات هزینه داره، یه اضافه‌ی قیمت‌داره؛ چیزی که هزینه نداره، یه ترجیح $0. چیزی که فقط یه نفر خواسته رو کنار بذار: برای همین چیزهاست که واتس‌اپ هنوز هست.
با همین، گروه‌هات آماده‌ست. صفحه‌ت رو تو Proyecta بساز، اون‌ها رو ثبت کن، و جمعه‌ی بعدی اضافه‌های هر سفارش آنلاین رو صفحه جمع می‌زنه، نه تو.